PTAKU

  

Życie – więc, zuchwałość chwili,
radość, ból i przemijanie.
Spragnionym, niedosyt i nadzieja
nie-śmierci, i śmierci obfitość.
 
Nie ptaki błądzą, lecz ich los ćwiczony,
przycięty na tułaczy bilet.
Nie ptaki przesądzone,
ale lot stłumiony.
 
- Jaskółko – ptaku, i sokole!
Nie śpiesz ku słońcu
wspaniale odmienionemu
- bo zaniewidzą oczy twoje.
 
- Nie zawierzaj wiatrowi
pochlebstwem starego głodu,
pośpiesznie szczęśliwszego
zawrotem głowy.
 
- Sokole – ptaku, i jaskółko!
Nie farbuj, nie podmieniaj imion.
Oswojonym słowem
lat nie wykarmisz, a lata miną.
 
- Obejrzyj się odlatując,
gdyż dzieci swoje zaniechawszy,
nigdy już nie zobaczysz
łez naszych.



Powered by dzs.pl & Hosting & Serwery