GDY MRÓWKI IDĄ

                               „Bunt się uskrzydla tak – jak w kamień toczy”
                                                                  Stanisław Grochowiak
 
Gdy mrówki idą, ziemia dudni.
Chwiejne, nieuprzedzone,
wlokące,
wleczone.
 
Kiedy zdradzeni szepczą,
ziemia drży.
Dzielnych i czas daremny
wyszczerbią mgły.
 
Gdy słabi tupią, kamień woła
- jak stygmat w skale -
wielkim złudzeniem
wielkich.
 
Gdzie głodni idą, kamień dudni
- bo i on za nich
umierać
już chce.
 
Gdy zbrojni broczą w sławie rdzy,
wyziębią sytych,
przebudzą
śmielszych.




Powered by dzs.pl & Hosting & Serwery